Skonstruowany wynalazek składa się z tytułowej wirtualnej rękawicy oraz modelu sztucznej dłoni.
Zasada działania wirtualnej rękawicy opiera się na pomiarze przyspieszenia grawitacyjnego przy użyciu mikromaszynowych czujników przyspieszenia. Opracowany algorytm obsługuje sześć czujników rozmieszczonych w odpowiedni sposób na trzech palcach (kciuk, palec wskazujący, palec środkowy) oraz na wierzchniej stronie dłoni. Zaprojektowany system mikroprocesorowy analizuje dane z tych czujników i na ich podstawie steruje modelem sztucznej dłoni wykonanym w naturalnej skali. Model opiera się na nieruchomym nadgarstku i składa się z trzech palców (mających trzy stopnie swobody, aby wiernie odwzorować ludzką dłoń; kciuk wyposażony jest w dodatkowy stopień swobody umożliwiający ustawienie go w pozycji przeciwstawnej). Cięgna przenoszące napęd na poszczególne przeguby palców oraz kciuka poruszane są przez zestaw siedmiu serwomechanizmów. Równoległe generowanie siedmiu przebiegów PWM o zmiennym współczynniku wypełnienia, sterujących serwomechanizmami, realizowane jest przez układ CPLD. Jednym z podstawowych założeń projektu było skonstruowanie w pełni niezależnego urządzenia (zasilanie bateryjne, obliczenia numeryczne wykonywane przez system mikroprocesorowy). Zastosowanie czujników przyspieszenia pokazuje możliwość wykorzystania ich do sprawdzenia aktywności psychomotorycznej człowieka.

Wynalazek ten może znaleźć zastosowanie przede wszystkim w dwóch dynamicznie rozwijających się dziedzinach: protetyce oraz robotyce medycznej. Innymi obszarami zastosowań tego rozwiązania mogą być: wspomaganie nauki języka migowego, precyzyjne manipulatory pracujące w warunkach zagrażających ludzkiemu zdrowiu i życiu (wysoka temperatura, materiały promieniotwórcze i wybuchowe,
•    chemikalia).